Šta mislite o muškarcima koji mrze žene? Jesu li oni homoseksualci?
Ova psihopatološka pojava poznata je još iz vremena stare Grčke i nazivala se (prema grčkoj reči) mizoginija. Ne sumnjam da je mizoginije bilo, nažalost, i u hrišćanskom svetu kroz vekove; dovoljno je da se setimo spaljivanja ''veštica'' u Srednjem veku ili i žestokog prekora nekih crkvenjaka, fanatičnih, koji su osudjivali brak, posebno ženu kao najveću sablazan za svakog muškarca, monaha posebno.
U XIX i XX veku poznati ''ženomrsci'' u filosofiji i literaturi bili su Šopenhayer, Tolstoj, Strindberg i, naročito, bolesni genije, Oto Vajninger.
Iz kojih razloga muškarac može da omrzne ženu? Mada se može u prvi mah učiniti da muškarac koji je napušten od žene ili od nje prevaren ( u braku ili van braka) počinje da mrzi ženu (žene), psihoanalitička i
psihoterapeutska iskustva sa ovakvim pacijentima - koji retko dolaze terapeutu sa prepoznatim simptomom mizoginije - govore o dubljem poremećaju ovakvog neprirodnog odnosa.
Istražujući poreklo bolesnih simptoma u duševnom životu odraslog čoveka u njegovom detinjstvu i ranom detinjstvu, nećemo se iznenaditi kada i poreklo mizoginije pronadjemo u njegovom ranom odnosu prema majci, odnosno majke prema detetu.
Postoje, naravno, i mnogi drugi neurotični odnosi muškarca prema ženi koji se ogledaju u njegovoj svesnoj ili nesvesnoj netrpeljivosti prema ženi, kao što su učestale promene partnerke zbog nezadovoljavajućih odnosa sa ženama, brzo svršavanje u polnim odnosima kao izraz osvete prema ženi koja ne zaslužuje ,,moju ljubav, samim tim ni moje seme'', , jer me je jednom razočarala ( kad i koja žena, najpre majka?), odricanje od ženidbe itd.
Razni oblici neuroze kod muškaraca ne moraju biti verbalno manifestovani mizoginijom, a da je ipak o njoj reč, što se u uspešnoj psihoterapiji, ne samo otkriva, već se može korigovati i izlečiti.
Predstava žene i muškarca u toku dugog trajanja hrišćanskog patrijarhata, bila je jednostrana, često i pogrešna. Stereotip pokorne, nesamostalne žene koja mužu radja decu, dobro kuva i brine o domaćinstvu, upravo zato što je jako dugo trajao u prošlosti, nije mogao da iščezne sasvim , ni predstave o ženi ni u današnjeg, čak i visokoškolovanog muškarca, redje, doduše, u Evropi, češće na Balkanu. Ova ukorenjena predrasuda o ženi od strane, mahom konzervativnog i manje obrazovanog muškarca, ne želi da vidi telesno - duševno-duhovnu složenost ženskog bića kao takvog, u mnogo čemu različitog od iste takve složenosti muškarca.
Posle sličnosti ( biseksualnost, androginija?), ili nesličnosti izmedju fizičkog ( donekle i duševnog) sklopa muškarca i žene, već su odavno pokrivene sličnostima oba pola, izazvanim kulturološkim i socijalnim zbivanjima u zapadnoj civilizaciji. Relativno brza emancipacija žena u XX veku, proizvela je takve duševne ( čak i telesne!) promene u psihičkoj strukturi ženskog bića, da žena (nekad i žena u braku) stvara u muškarcu ( u njegovom svesnom i nesvesnom biću) podozrenje, bojazan pa i strah koji onda ( kad je u muškarcu jače prisutan) izaziva kod ovoga agresiju, katkad i mržnju prema ženi.
Kao što vidite, poreklo mržnje muškarca prema ženi raznovrsno je, uslovljeno, najpre, rdjavim odnosom sa majkom u detinjstvu, sopstvenom slabošću kao muškarca, zavidljivošću prema ženi i njenim kvalitetima, nerazumevanjem ženine ličnosti, kao i bitnim promenama u postpatrijahalnom društvu savremenog sveta
Ne zaboravimo da i žena može da bude uzrok mizoginije. U ženi, naime ( kao uostalom i u muškarcu), može da preovlada težnja ka razaranju, umesto prema gradnji ( urodjena, ili češće stečena težnja žene, i to stečena rdjavim odnosom sa ocem ili sa majkom, odnosno, ovih sa njom dok je bila dete).I žena, znači, može da mrzi muškarca, takodje iz patoloških uzroka koje smo ovde ( kada je reč o muškarcu) delimično analizirali.
Zanimljivo je da kod Indusa ( u religiji i filosofiji, manje u svakodnevnom životu) nema tako izraženog ambivalentnog stava muškarca prema ženi kao u hrišćanskom svetu. Ambivalencija u našem svetu, ogleda se, naime, s jedne strane, u idealizaciji žene od strane muškarca, od koje se (gotovo doskoro) u hrišćanskom braku očekivalo da se ogleda na Bogorodicu Mariju; s druge strane, u praktičnom životu hrišćanina, žena je u braku bila potcenjivana, iskorišćavana, s primetnim ukazivanjem muža da je ona inferiorno biće., ,,iz Adamovog rebra rodjeno''. Indija je nasuprot hrišćana istovremeno poštovala boginju Kali i kao krvožednu Šivinu družbenicu, i kao vrhovnu majku. Indusi idu nekad tako daleko u sagledavanju dvostrukog lika žene ( i boginje) da umeju da kažu: prihvatiti Kali znači primiti Bramana!
Naravučenije bi onda bilo da se u svakoj ženi onda krije boginja Kali, majka koja radja, ali ponekad, i guta svoj plod ( u jevrejskog mitologiji bila je to Lilit, pre Eve, Adamova žena, u psihoanalitičkoj literaturi poznata kao ''vagina dentata''). Uostalom, nije judeo-hrišćanska Eva bez opasnosti po muškarca, jer može da bude zavodnica, kao što je već jednom zavela Adama u raju.
Da li su muškarci koji mrze žene homoseksualci?
- - Nisu. Na osnovu moga dugogodišnjeg psihoterapeutskog rada sa homoseksualcima, nisam mogao da sagledam nikakvu njihovu mržnju prema ženama.
- Naprotiv ,,Pravi'' homoseksualci, za razliku od ,,lažnih''(pseudohomose.) obično su zanimljivi sagovornici žena koje intuitivno ,,znaju'' koji muškarci mrze žene, a koji ( medju njima i većina ,,pravih'' homoseksualaca) vole žene ( aseksualno), jer su im ove duševno bliske ( Jungova anima u muškarcu).
Comments
Post a Comment
Ostavi komentar. Hvala